Kolejnym przykładem jest Park Naukowo-Technologiczny Berlin Adlershof, którego głównymi obszarami badań są: fotonika i technologie optyczne, technologie materiałowe i mikrosystemowe, technologie informacyjne i media oraz biotechnologie, energia i technologie ochrony środowiska. Przepływ wiedzy miało ułatwić przeniesienie do parku części wydziału berlińskiego Uniwersytetu Humboldta, co nastąpiło w 2003 roku. Efekty są rewelacyjne. W 2008 roku w parku działało 400 firm i kolejne 300 z nim współpracowało, pracuje tam ponad 12000 osób, a zarządzająca parkiem spółka Wista Menagement GMBH zamknęła 2007 rok z zyskiem 25 mln euro.
Kolejny doskonale funkcjonującym parkiem w Niemczech jest Park Przemysłowy Frankfurt-Höchst, będący odzwierciedleniem precyzji naszych zachodnich sąsiadów. Teren ten jest podzielony na cztery podstrefy, a każda z nich gromadzi firmy działające w innej branży. Ponadto spółka zarządzająca wyodrębniła osiem spółekcórek, pełniących funkcje usługowe: od zarządzania infrastrukturą przez szkolenia i doradztwo na wywozie odpadów kończąc. Na terenie parku pracuje 22000 osób, z czego około 4000 to pracownicy działu badań i rozwoju.
W rezultacie podjętych działań, parki te stały się regionalnymi centrami technologicznymi w swoich krajach, czasami odnosząc sukcesy także na miarę międzynarodową. Berliński ośrodek skupiający firmy z zakresu technologii informacyjnej i mediów jest jednym z największych centrów tego typu w Europie. Parki z Asturii przekształciły niedorozwinięty region w jeden z najszybciej rozwijających się w kraju, a ten z Manchester osiąga zyski brutto sięgające miliona GBP.
Biorąc pod uwagę cechy wspólne wspomnianych parków, kluczową determinantą powodzenia parku w przyszłości wydaje się być położenie w centrum miasta, w bezpośredniej bliskości jednostek akademickich oraz, w szczególności, bliskość węzła transportowego, pozwalającego na efektywną komunikację drogą lądową i powietrzną. Ważniejsze od darmowych szkoleń okazuje się udostępnianie laboratoriów oraz nawiązanie ścisłej współpracy z uczelniami wyższymi, z umiejscowieniem w nich części wydziałów włącznie. Należy pamiętać także o działalności inkubatorów przedsiębiorczości, których rola w rozwoju innowacyjnych przedsięwzięć nie powinna zostać pominięta.
Wyraźnie rysuje się tutaj zjawisko swoistego sprzężenia zwrotnego – o powodzeniu parku decyduje infrastruktura, sieci powiązań oraz bliskość ośrodków naukowo-badawczych. Z kolei park, który odniósł sukces, tworzy miejsca pracy oraz staje się centrum powstawania innowacji, co może zaowocować znacznymi dochodami i realnym wpływem na gospodarkę regionu i kraju. Powstające parki mogą być sygnałem dla władz regionalnych i krajowych do inwestowania w rozwojowe, techniczne i technologiczne kierunki studiów, co dodatkowo wspomoże proces wykorzystywania osiągnięć naukowych w gospodarce. Szczególnego znaczenia nabiera to w przypadku Polski, której społeczno-gospodarczy rozwój w tym stuleciu z dużym prawdopodobieństwem będzie silnie uzależniony od zdolności konkurowania na rynku europejskim w zakresie nowych technologii. Ponadto współpraca na skraju biznesu i nauki oraz rozwój innowacyjnych przedsiębiorstw będzie skutkowało tworzeniem nowych, atrakcyjnych miejsc pracy.
Nowoczesne technologie będą stanowiły podstawę sukcesu Polski w warunkach gospodarki opartej na wiedzy. Nie należy jednak zapominać o otoczeniu biznesowym, którego zaniedbanie nie pozwoli przekuć innowacji na rozwój kraju. Oprócz tworzenia technologii, ważne są również umiejętności organizacyjnomenedżerskie, pozwalające na sprawną i skuteczną komercjalizację nowości. Te z kolei są ważnym punktem wsparcia firm przez parki technologiczne. Będąc miejscem zetknięcia się biznesu i jednostek samorządowych, mogących tworzyć prawne warunki rozwoju przedsiębiorczości, parki mają niesłychany wpływ na przyszły poziom innowacji w regionie i kraju.
