Ze względu na inne warunki, w jakich przychodzi działać parkom, istnieją trzy strategie rozwoju parków technologicznych, w których podstawą istnienia jest inny czynnik. Należą do nich strategia oparta na infrastrukturze, na aktywach technologicznych oraz na efekcie klastra.

Pierwsza z nich jest szczególnie opłacalna w dużych aglomeracjach o ponadprzeciętnym potencjale i atrakcyjności. Na jej wstępie pozyskuje się nieruchomości, które następnie podlegają modernizacji i rozwojowi. Następnie tworzy się infrastrukturę techniczną i socjalną, a dopiero w kolejnych fazach – promuje się park i rozwija funkcje naukowe. Ta strategia niesie jednak za sobą zagrożenie niedoszacowania kosztów i przeszacowania własnych możliwości, a w konsekwencji zniechęcenia i zaniechania rozwoju kolejnych funkcji parku.

Strategia oparta na technologii odznacza się nakładaniem większego nacisku na tworzenie jednostek badawczych i doradczych niż na organizowanie infrastruktury technicznej. Z tego względu jest ona szczególnie opłacalna na obszarach o nieco mniejszym potencjale biznesowym, ale wysokim poziomie reprezentowanym przez obecne tam instytucje naukowe. Ten sposób realizowania funkcji parków jest zagrożony niebezpieczeństwem przeinwestowania części naukowo-badawczej oraz niedopasowania realizowanych badań i prototypów do potrzeb rynkowych. Miałoby to miejsce w przypływie nagłego hurraoptymizmu lub niewłaściwego wyboru ścieżki rozwoju parku. Wówczas może nastąpić marginalizacja organizacji jako łącznika ze światem biznesu, a funkcja naukowa może pozostać „sztuką dla sztuki” bez możliwości realnego wykorzystania innowacji w działalności przemysłowej.

Ostatnia z możliwości, zakładająca wykorzystanie efektu klastra, jest często preferowana na obszarach najuboższych, zarówno pod względem ekonomicznym, jak i infrastrukturalnym, gdzie sektor naukowy nie stoi na najwyższym poziomie, a region nie cieszy się największą atrakcyjnością wśród inwestorów zewnętrznych. Na tych terenach często dominuje przemysł o niskiej wartości dodanej, a powstanie klastra pozwoliłoby na szybką modernizację procesów produkcyjnych i przyciągnięcie branżowych inwestycji.

Z prawnego punktu widzenia, parki przyjmują różnorodne postacie. Mogą one funkcjonować jako spółki akcyjne, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz fundacje. W dwóch pierwszych przypadkach wypracowany zysk oprócz przeznaczenia na rozwój, może być wypłacony w postaci dywidendy. Jeśli chodzi o fundację – nie istnieje taka możliwość, cały wypracowany zysk musi zostać przeznaczony na działalność statutową. Założycielami parków są najczęściej uczelnie wyższe, samorządy terytorialne (urzędy miast i gminy, starostwa powiatowe), najbliższe Agencje Rozwoju Regionalnego czy przedsiębiorstwa dominujące na danym terenie. Ważne jest jednak, by struktura udziałowców/akcjonariuszy charakteryzowała się równowagą – pozwoli to na równomierny rozwój oraz formułowanie spójnych celów.