Ogólne dążenia polskich Parków Przemysłowych i Technologicznych są podobne: mają służyć regionowi oraz działającym w nich przedsiębiorstwom i uczelniom w opracowywaniu i komercjalizacji innowacji. Cele te mogą jednak być osiągane przy wykorzystaniu różnych narzędzi organizacyjnych.

Pomimo zbliżonych funkcji jakie pełnią parki w Polsce i na świecie, mogą charakteryzować się one różnymi cechami i inną organizacją. Wpływ na nie ma przede wszystkim rodzaj kapitału, jakim dysponuje miasto i region. Inaczej bowiem będą realizowały swoje funkcje parki, wyposażone w rozwiniętą bazę infrastrukturalną i techniczną, a inaczej te, których silną stroną jest wysoki poziom wiedzy specjalistycznej.
Funkcjonowanie parków jest silnie powiązane z drogą jaką pokonuje produkt od momentu jego wytworzenia do chwili sprzedaży. Jest ona we wszystkich przypadkach zbliżona i obejmuje trzy fazy – tworzenie innowacji, jej transfer do praktyki gospodarczej i sprzedaż.

Początkowo produkt w fazie prototypowej jest opracowywany przez jednostki badawcze, zarówno instytucji naukowych, jak i wyodrębnionych komórek przedsiębiorstw. Rolą parku na tym etapie jest zabezpieczenie możliwości prowadzenia pracy naukowej. W kolejnej fazie – transferze opracowanych innowacji do gospodarki – lokatorzy parku wykorzystują nawiązane na tym terenie relacje. Sama organizacja wspiera ich w promocji produktu i poszukiwaniu inwestora zainteresowanego jego wytwarzaniem, głównie poprzez tworzenie baz danych zbierających wyniki prowadzonych badań. Ostatnim stadium, przez jakie przechodzi produkt, jest jego sprzedaż przedsiębiorstwu i rozpoczęcia produkcji na szeroką skalę. Proces ten często jest wspomagany działaniami szkoleniowodoradczymi oraz wsparciem finansowym dla przedsiębiorstw mogących być zainteresowanych innowacją. Na tym etapie możliwe jest także korzystanie z powierzchni przemysłowych, jakimi park dysponuje.

W rezultacie, ta faza stanowi wąskie gardło w polskim systemie wspierania innowacji, w związku z czym instytucje badawcze często są predestynowane do szukania potencjalnego kupca wyprodukowanej przez siebie technologii na własną rękę.

Ogólnie rzecz ujmując, powyższe funkcje można sklasyfikować jako:

a) usługowe, w których skład wchodzą usługi doradcze i badawczo-rozwojowe

b) aglomeracyjne, tworząc park biznesu, czyli zespół nieruchomości zajmowanych przez przedsiębiorstwa,

c) inkubacyjne - rozwój przedsiębiorstw typu spin-off i start-up.

Każda z nich może być finansowana na zasadach komercyjnych, ze środków własnych parku (wypracowanego w latach poprzednich zysku) lub publicznych.

Wyróżnia się dwie główne tendencje realizacji wyżej wymienionych funkcji przez parki. Pierwsza z nich, preferowana w Polsce, to integracja ich w jednym podmiocie. Pozwala to na pełną kontrolę nad przeprowadzanymi procesami oraz na zwiększenie potencjalnych korzyści na skutek efektu synergii. Wadą tego rozwiązania jest możliwość pojawienia się wewnętrznej konkurencji oraz możliwość zdominowania udziałowców publicznych przez tych prywatnych.

Rozproszenie tych funkcji, zarówno w zakresie prawnym, jak i finansowania oraz organizacyjno-infrastrukturalnym, pozwala na zwiększenie przejrzystości przepływów funkcji i środków pomiędzy instytucjami działającymi w parku. Pozwoli to na zwiększenie efektywności wykorzystania kapitału, poprzez racjonalizację kosztów, dostosowanie oferowanych usług do potrzeb oraz sięganie po dostępny kapitał zewnętrzny. Istotna jest również kwestia osiągania kompromisu pomiędzy wizjami naukowców, a rzeczywistym popytem zgłaszanym przez firmy.