Doświadczenia płatnicze – sprzedaż zapłacona nie później niż przed upływem maksymalnej prolongaty płatności w określonym w polisie czasie (z reguły jest to okres ostatnich 12 miesięcy poprzedzający włączenie należności do ubezpieczenia). Im mniejsza liczba i wartość pozytywnych doświadczeń płatniczych jest potrzebna do ubezpieczenia kontrahenta, tym szybciej firma będzie w stanie zaproponować mu odroczony termin płatności i kredyt kupiecki bez ponoszenia całkowitego ryzyka niewypłacalności kontrahenta.
Maksymalna prolongata płatności (MPP) – okres przeterminowania terminu płatności faktur, po którym trzeba należność zgłosić ubezpieczycielowi do windykacji. W branży IT jest to zazwyczaj okres oscylujący w granicach 60 dni. Warto z ubezpieczycielem wynegocjować przynajmniej 2-tygodniowy okres na zgłoszenie upłynięcia maksymalnej prolongaty płatności. Czasami przeterminowanie faktur nie wynika bezpośrednio z winy dłużnika (np. faktura została wystawiona, ale przewoźnik nie dostarczył towaru i dostawca zgłosił reklamację) i firma nie widzi konieczności zgłaszania należności do windykacji, mimo przekroczenia maksymalnej prolongaty. Inną sytuacją są niewielkie kwoty przeterminowań wynikające np. z konieczności skorygowania faktury. Parametrem, który wyłączy konieczność zgłaszania niewielkich kwot, jakich prawdopodobieństwo niezapłacenia jest znikome, może być próg kwotowy obowiązku zgłoszenia przeterminowanej należności. Ubezpieczający może wynegocjować, że np. do kwoty 4 000 PLN dla należności w ramach limitu ryczałtowego i do kwoty 8 000 PLN dla limitów ustalanych przez ubezpieczyciela – nie ma obowiązku zgłaszania upłynięcia maksymalnej prolongaty płatności, a co za tym idzie, ubezpieczający nie traci ubezpieczenia dla tychże należności.
Przewlekła zwłoka – zanim ubezpieczyciel zakwalifikuje zgłoszoną wierzytelność jako szkodę (za wyjątkiem prawnie stwierdzonej niewypłacalności), przeprowadza proces windykacyjny, na który w polisie również jest określona liczba dni. Akceptowalną wartością będzie w tym przypadku okres 90–120 dni.
Wartość maksymalnego odszkodowania – często jest to próg kwotowy lub określona wielokrotność zapłaconej składki, np. 35-krotność zapłaconej składki w danym roku ubezpieczeniowym.
W przypadku rozproszenia portfela należności na dużą liczbę kontrahentów, właściwie nie ma ryzyka, że wielkość szkód przekroczy maksymalny poziom odszkodowania. Problem może się pojawić w sytuacji, kiedy firma zawiera małą liczbę kontraktów na duże kwoty lub nawet realizuje pojedynczą sprzedaż, która znacznie przekracza maksymalny próg odszkodowania. W takiej sytuacji ubezpieczyciel w ramach zgody na objęcie ubezpieczeniem całkowitej kwoty sprzedaży może zażądać np. podwyższenia składki minimalnej określonej w polisie.
Udział własny w szkodzie – może być różny dla odszkodowań w ramach limitu ryczałtowego i limitu przyznanego przez ubezpieczyciela, przy czym jego wartość powinna oscylować w przedziale 5–15%.
Sposób naliczania składki – składka może być liczona jako procent obrotu brutto z kontrahentami, przy czym powinien być to obrót z tytułu transakcji realizowanych z odroczonym terminem płatności. Minusem składki liczonej od obrotu jest konieczność włączenia do obliczeń całego obrotu zrealizowanego z kontrahentem. Przy składce liczonej od salda można wprowadzić zapis, który będzie wyłączał część salda ponad limit ubezpieczony. Wybór odpowiedniego sposobu zależy od specyfiki działalności firmy. Lepszym rozwiązaniem dla firm, które posiadają długie terminy płatności, jest naliczanie składki od obrotu, dzięki czemu uniknie się płacenia po kilka razy za te same faktury. Składka od salda jest naliczana miesięcznie i np. firma, która wystawiała fakturę na ponad 60-dniowy termin płatności, będzie musiała ją uwzględnić co najmniej dwukrotnie w procesie naliczania składki. Dodatkowym atutem naliczania składki od obrotu jest możliwość jej naliczania w odstępach kwartalnych, półrocznych, a nawet rocznych.
Ubezpieczyciel może zachęcać ubezpieczającego do utrzymywania niskiej szkodowości przez wprowadzenie zapisu o udziale w zysku z tytułu małej szkodowości – rozumianego jako określony procent zwrotu części zapłaconej składki, po uwzględnieniu sumy tzw. kosztów administracyjnych, szkód wypłaconych oraz rezerw utworzonych z tytułu przyszłych szkód. Innym rozwiązaniem, bardziej ryzykownym dla ubezpieczającego, jest z jednej strony bonus za niską lub zerową szkodowość bez potrącania kosztów administracyjnych i powstałych szkód, z drugiej zaś – wzrost stopy składki w przyszłych okresach za przekroczenie określonego w polisie wskaźnika szkodowości. Warto więc zastanowić się, czy bardziej opłaca się zaryzykować wprowadzenie zapisu o potencjalnych zyskach z jednej strony i ryzyku wzrostu stawki składki z drugiej, czy w ogóle zrezygnować z takiej klauzuli.
Franszyza redukcyjna lub integralna – franszyza redukcyjna polega na odjęciu od wartości odszkodowania określonej w polisie kwoty, dlatego ważna jest jej wynegocjowana wartość, aby uzyskać jak największy stosunek wypłaconych szkód do zgłoszonych szkód. Przy wysokiej wartości franszyzy redukcyjnej i niskiej wartości szkód stosunek ten będzie bardzo niekorzystny, np. przy franszyzie redukcyjnej o wartości 2 000 PLN trzeba również wziąć pod uwagę, że praktycznie każda należność równa bądź mniejsza od tej kwoty nie jest ubezpieczona. Lepszym rozwiązaniem wydaje się być franszyza integralna, która – co prawda – wyklucza uzyskanie ubezpieczenia poniżej jej wartości oraz występuje w połączeniu z udziałem własnym w szkodzie, ale chroni przed ryzykiem należności powyżej wyznaczonego progu.
Ubezpieczenie należności dla grupy kapitałowej – powinno obowiązywać we wszystkich spółkach grupy na takich samych zasadach oraz umożliwiać korzystanie z wzajemnych doświadczeń płatniczych. Drugim istotnym elementem jest limit kredytowy dla kontrahentów, który mimo że przyznawany jest przez ubezpieczyciela dla danej spółki w grupie, może również być wykorzystany przez inne spółki grupy w takiej proporcji, w jakiej nie jest wykorzystany w spółce, dla której został przyznany.
