Niefortunnie, diagnoza „choroby” analizowana przez rządy poszczególnych państw ograniczała się do leczenia tylko symptomów tego kryzysu. Rządy zdecydowały się na dostarczenie płynności na rynek, aby zatrzymać kolejne bankructwa dużych, finansowych korporacji, prawie nie zauważając, że główny problem tkwił w zwiększonym ryzyku.

Kolejną reakcją władz monetarnych w USA na zagrożenie stało się poluzowanie polityki pieniężnej przez obniżanie stóp procentowych. Towarzyszyło temu osłabienie dolara oraz wzrost cen ropy naftowej. Nie miało to niestety pozytywnego efektu, bo przełożyło się na spadek sprzedaży branży motoryzacyjnej.

Załamanie stało się bardzo dotkliwe. Nie tylko rozciągnęło się na okres dłuższy niż rok, ale także doszło do poważnego kryzysu kredytowego z dużymi efektami ubocznymi, co miało spore przełożenie na całą gospodarkę przy drogiej ropie i krachu na rynku mieszkaniowym. Do tego, najbardziej zglobalizowany rynek finansów pozwolił na niekontrolowane rozprzestrzenianie się toksycznych aktywów oraz krachu finansowego.

Należy zadać pytanie, czy wnioski z tego okresu dekoniunktury powinny się ograniczać tylko i wyłącznie do dostarczania płynności i obwiniania systemu bankowego o spowodowanie kryzysu? Oczywiście nie. Cała skomplikowana droga i niewłaściwe działania władz państw, organizacji międzynarodowych, zarządów banków centralnych i instytucji finansowych nie były ze sobą spójne ani przemyślane. Dlatego rozwiązanie obecnej sytuacji wymaga długoterminowych analiz i spójnych pomysłów za którymi będą szły rzetelne i zrozumiałe działania.

Autor: Igor Perechuda, IPO.pl