Cechą charakterystyczną jest to, że celem tej umowy jest zapewnienie finansowania inwestycji (środków transportu, maszyn, komputerów, nieruchomości itd.) bez nabywania prawa własności przedmiotu umowy w trakcie jej trwania.

W tym zakresie umowa leasingu nie różni się znacznie od umowy najmu, gdyż korzystający ma prawo używania przedmiotu leasingu. Celem podstawowym takiej umowy jest jednak nie tylko zapewnienie możliwości korzystania ze składnika majątkowego, lecz również umożliwienie jego ostatecznego nabycia po zakończeniu umowy.

Umowa leasingu, co do zasady zawierana jest na czas określony. Jej długość w zasadzie zależy od stron. W pewnych przypadkach (leasing operacyjny) jest uzależniona od przepisów podatkowych, które wskazują, jaki jest minimalny okres trwania umowy, zależny od tego, co jest przedmiotem umowy i jaki jest okres amortyzacji dla celów podatkowych.

W odróżnieniu do umów najmu, w których występują stałe opłaty okresowe, w przypadku leasingu wysokość opłat leasingowych zależna jest kilku czynników. Zwłaszcza wysokości opłaty wstępnej uiszczonej na początku transakcji (która może wahać się od 0 - 30 % wartości przedmiotu). Im wyższa opłata wstępna tym niższe opłaty okresowe.

Drugim czynnikiem jest wysokość ceny, po której leasingobiorca może nabyć przedmiot leasingu po zakończeniu umowy. Poważne zmiany w polskich regulacjach prawnych to jednak dzieło ostatnich lat. Szczególnie widać to w tych dziedzinach prawa, które są ściśle związane z obrotem gospodarczym, czyli prawo podatkowe oraz ustawa o rachunkowości .

Warto dodać, iż polskie przepisy nie są spójne w odniesieniu do leasingu. Każda dziedzina prawa, która odnosi się do tej formy finansowania inwestycji definiuje leasing wyłącznie na swoje własne potrzeby. Zwłaszcza rozbieżności dotyczą prawa cywilnego, prawa podatkowego oraz ustawy o rachunkowości. Szczególnie prawo cywilne nie uwzględnia specyfiki umów leasingu istniejących na polskim rynku.

Można powiedzieć, iż definicja zawarta w Kodeksie Cywilnym nie ma zastosowania do wielu umów oferowanych przez firmy leasingowe.
Znacznie bardziej korzystne dla leasingu jest prawo podatkowe. W wielu więc wypadkach umowa może stanowić dla celów podatkowych umowę leasingu, ale w rozumieniu prawa cywilnego będzie to tylko umowa nienazwana. W efekcie strony umowy nie będą korzystały bezpośrednio z przepisów kodeksu cywilnego dotyczących leasingu (art. 809? KC).

Różnice między ustawami podatkowymi, a ustawą o rachunkowości są mniej istotne i w zasadzie dotyczą problemu odpowiedniej kwalifikacji umowy jako tzw. leasing operacyjny lub leasing finansowy. W literaturze przedmiotu podkreśla się, iż podstawową różnicą pomiędzy leasingiem finansowym a operacyjnym jest jej cel tj. czy wolą leasingobiorcy jest jedynie możliwość korzystania z przedmiotu (leasing operacyjny) czy również jego nabycie (leasing finansowy).

Aktualnie z polskich przepisów w zasadzie trudno wydedukować taką zasadę. Dlatego podział na leasing finansowy oraz leasing operacyjny należy rozważać na gruncie przepisów podatkowych oraz ustawy o rachunkowości niezależnie. Podstawową różnicą podziału jest to, która strona umowy jest uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu leasingu.

Jeżeli uprawnionym do dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest leasingodawca, wówczas mamy do czynienia z leasingiem operacyjnym. W przypadku gdy uprawnionym do dokonywania odpisów jest leasingobiorca, wówczas jest to leasing finansowy. Oczywiście o zaliczeniu umowy do leasingu finansowego dla celów rachunkowych będą decydowały zupełnie inne czynniki niż w przypadku leasingu finansowego dla celów podatkowych.

Warto zwrócić uwagę, iż powyższy podział przyjął się na gruncie przepisów podatkowych oraz ustawy o rachunkowości. Nie wynika on wprost z powyższych przepisów.(ZPL)