Nie można pisać artykułów na podstawie cudzych tekstów nie wskazując imienia i nazwiska twórcy tekstu pierwotnego oraz źródła, przy czym ich podanie powinno uwzględniać istniejące obiektywnie możliwości w dotarciu do tych danych.
Wynika to z art. 34 ustawy Prawo autorskie i prawa pokrewne.

Jest to tzw. dozwolony użytek publiczny. Wskazywanie imienia i nazwiska twórcy oraz źródła publikacji jest obowiązkowe zarówno w razie zamieszczania cytatów z cudzego tekstu, jak też nie zamieszczania cytatów, ale opierania tekstu na cudzym utworze (w tym drugim przypadku nie wskazanie autora tekstu pierwotnego i źródła mogłoby narażać na zarzut plagiatu).

Dodatkowo kwestię prawa do cytatu reguluje art. 29 Prawa autorskiego. Cytatem jest przejęcie wyniku cudzej działalności intelektualnej bez wprowadzania żadnych zmian.

Art. 29 stanowi, że wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym wyjaśnianiem, analizą krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku twórczości. Również w publicystyce dopuszczalne jest stosownie cytatów, przy zachowaniu ww. przepisu art. 34 i wymogów z niego wynikających.