Leasing zwrotny umożliwia jednoczesną sprzedaż środków trwałych i objęcie ich umową leasingu. W takim przypadku leasingobiorca staje się równocześnie zbywcą i korzystającym w ramach umowy leasingu.

Takie rozwiązanie jest szczególnie korzystne w przypadku leasingu nieruchomości. Przedsiębiorstwa wykorzystujące własne nieruchomości dla celów prowadzenia działalności gospodarczej mogą w ramach umowy leasingu uzyskać wpływ z tytułu sprzedaży, zachowując jednocześnie prawo do dalszego korzystania z nieruchomości. Ustalony w umowie leasingu czynsz nie powinien być wyższy niż poziom rynkowego czynszu najmu powierzchni.

W zakresie leasingu nieruchomości szczególnie ważną pozycję zajmują umowy typu project finance, w ramach których realizowane są inwestycje, a każda zakończona inwestycja uwalnia środki niezbędne dla realizacji kolejnej inwestycji. W ten sposób wystarczy zrealizować pierwszy etap zadania inwestycyjnego (np. budowy centrum handlowego), zapewnić obłożenie najmem powierzchni – a leasing zwrotny nieruchomości umożliwi zwrot nakładów.

Uzyskane w ten sposób środki można przeznaczyć na dalsze inwestycje, realizując efekt mnożnikowy. Przedstawiona sytuacja opiera się, oczywiście, na założeniu braku ryzyka działalności i wysokim popycie ze strony najemców. Niemniej jednak przykład ten obrazuje wielowariantowość możliwości wykorzystania leasingu dla realizacji potrzeb inwestycyjnych bez konieczności angażowania znacznych środków własnych.

Na koniec warto poruszyć jeszcze jeden wariant leasingu zyskujący coraz większą popularność – leasing pozabilansowy. Głównym atutem tej formy finansowania jest brak konieczności ujmowania inwestycji w księgach leasingobiorcy. Jest to szczególnie korzystne, jeśli leasingobiorca nie chce obciążać bilansu inwestycją. Pozwala to na utrzymanie wskaźników finansowych, takich jak ROE, ROA na niezmienionym poziomie i jednocześnie korzystać z finansowania zewnętrznego.

Na powstanie takiej struktury pozwalają zapisy Międzynarodowych Standardów Rachunkowości IFRS, które definiując leasing finansowy, uzależniają zasady ewidencji od treści ekonomicznej umowy, wskazując zestaw przesłanek, których spełnienie (co najmniej jednej) świadczy o tym, że mamy do czynienia z leasingiem finansowym. Analizując te warunki przeciwstawnie, wystarczy, że suma zdyskontowanych opłat leasingowych jest mniejsza niż 90% wartości przedmiotu, a okres leasingu nie przekracza 75% okresu użyteczności ekonomicznej, to pozostałe przesłanki można tak uregulować w treści umowy, aby zakwalifikowana ona została jako leasing operacyjny.

Przy takiej konstrukcji umowy uzyskujemy źródło finansowania, którego nie musimy uwidaczniać w księgach rachunkowych, płacąc jedynie miesięczne opłaty traktowane jako czynsz dzierżawny.

Podsumowując – zarządzanie płynnością stanowi kluczowy aspekt zarządzania finansami. Nie można jednak ograniczać się do zarządzania płynnością krótkoterminową, zapominając o długookresowym rozwoju przedsiębiorstwa. Na tym tle pojawia się dylemat optymalnego wyboru źródła finansowania, które nie zakłóci gospodarki pieniężnej. Umowa leasingu na tym tle pozwala na optymalną konstrukcję struktury, daje profity wynikające z premii podatkowej. W niektórych przypadkach pozwala na uwolnienie zamrożonych środków i stwarza możliwość wykorzystania efektu mnożnikowego przy realizacji kolejnych inwestycji, a przy zachowaniu szczególnych postanowień umowy pozwala również na realizację potrzeb inwestycyjnych bez obciążania bilansu i pogorszenia wskaźników finansowych.