Zarządzanie płynnością firmy jest kluczowym zadaniem zarządzania finansami. O ile bowiem brak rentowności może nie być przeszkodą w funkcjonowaniu operacyjnym, o tyle brak płynności praktycznie dyskwalifikuje przedsiębiorstwo z obrotu gospodarczego.

Z punktu widzenia prawa upadłościowego, jedną z przesłanek ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność dłużnika, a więc brak płynności pozwalającej na terminowe regulowanie zobowiązań.

Mówiąc o zarządzaniu płynnością, z reguły analizowane są krótkoterminowe zobowiązania i należności, czyli płynność krótkoterminowa. Jednakże, aby zachować wypłacalność w długim okresie, firmy powinny zadbać o płynność długoterminową realizowaną poprzez racjonalne planowanie finansowe i zabezpieczenie odpowiednich źródeł finansowania.
Najbardziej płynnym aktywem firmy są zasoby pieniężne, jednak dopóki nie przekształcą się w inwestycje, dopóty mają bardzo niską rentowność. Powstaje dylemat wyboru między zachowaniem bezpieczeństwa finansowego poprzez utrzymanie wysokich rezerw gotówkowych a wzrostem wartości przedsiębiorstwa realizowanym poprzez inwestycję.

Dobrym przykładem kompromisu wydaje się być wykorzystanie produktów leasingowych, które poprzez swą elastyczną strukturę oraz wielowariantowość pozwalają optymalnie zrealizować inwestycję bez drenażu gotówkowego firmy. W niektórych przypadkach pozwalają nawet na odmrożenie zainwestowanych środków bez konieczności rezygnowania z podjętych już inwestycji.

Usługa leasingu jest dobrze znana w Polsce i rozwija się dynamicznie od lat 90. Pierwsze umowy leasingu stanowiły formę partyzantki prawno-finansowej, realizowane bez wyraźnych podstaw prawnych, z nieuregulowanymi zasadami podatkowymi, doraźnie interpretowanymi przez Urzędy Skarbowe i Ministerstwo Finansów. Nie istniały również zasady rachunkowe pozwalające na poprawne ujęcie tych umów w księgach leasingodawców i leasingobiorców.

Obecnie umowa leasingu znalazła uregulowanie w prawie cywilnym i podatkowym. W ustawie o rachunkowości znalazły się zapisy regulujące ewidencję leasingu, a krajowy standard rachunkowości w tym zakresie w znacznym stopniu przeniósł na grunt polskiej rachunkowości zasady Międzynarodowych Standardów IFRS. Jednakże dynamiczna historia leasingu w Polsce zaowocowała utrzymaniem dualizmu w klasyfikacji leasingu.

Główna klasyfikacja dzieli leasing na operacyjny i finansowy. Leasing operacyjny zawierany jest na okres krótszy od ekonomicznego okresu przydatności, a suma opłat z reguły nie przekracza wartości przedmiotu leasingu. Jest to forma pozwalająca na krótkoterminowe wykorzystanie przedmiotu leasingu, który następnie może być re-leasingowany kolejnemu klientowi. Natomiast leasing finansowy służy zaspokojeniu potrzeby inwestycyjnej poprzez finansowanie zakupu przedmiotu leasingu. Okres leasingu jest zazwyczaj dłuższy od okresu ekonomicznej przydatności, jak również suma opłat jest wyższa od wartości początkowej przedmiotu leasingu.