„Młodzi 2011” – to raport, opracowany przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Wnioski, do których doszli autorzy raportu są, delikatnie mówiąc, mało optymistyczne. Czy młodzi Polacy to rzeczywiście „stracone pokolenie”?
Z raportu, opublikowanego przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów wynika, że młodzi ludzie z kraju nad Wisłą nie mają łatwo na rynku pracy. Polska młodzież ma problemy ze znalezieniem pracy pokrywającej się z ich wyuczonym zawodem, zatrudniana jest też bardzo często na podstawie umów tymczasowych. Znaczna część polskiej młodzieży nie kontynuuje dalszej nauki lub jest nieaktywna zawodowo – wskaźnik ten jest szczególnie wysoki zwłaszcza wśród kobiet. Niestety, w porównaniu do innych krajów Unii Europejskiej, sytuacja naszej młodzieży na rynku pracy jest zdecydowanie gorsza, młodych Polaków określa się wręcz mianem „straconego pokolenia”.
Zdaniem autorów dokumentu, owa nazwa „stracone pokolenie” wcale nie jest przesadna. Współcześni młodzi Polacy nie dość, że należą do roczników wyżowych (co oznacza sporą konkurencję), to dodatkowo, w ich przypadku, moment wejścia na rynek pracy nowych absolwentów szkół średnich i wyższych zbiegł się w czasie z pogorszeniem sytuacji gospodarczej – zarówno w Polsce, jak i na świecie.
Istnieją liczne bariery utrudniające, a czasami wręcz uniemożliwiające młodym ludziom wejście na rynek pracy. Pierwsza z nich to niedopasowanie jakości edukacji do wymogów rynku pracy. Chociaż ilość osób stających się posiadaczami dyplomu ukończenia wyższej uczelni ciągle rośnie, to jednak nie idzie za tym podniesienie poziomu kwalifikacji, które mogą być użyteczne z punktu widzenia pracodawcy.
Kolejnym problemem jest traktowanie młodych ludzi jak pracowników drugiej kategorii. W roku 2009 w grupie wiekowej do 24 roku życia zatrudnienie tymczasowe (na podstawie umów cywilnoprawnych, bądź czasowych umów o pracę) posiadało aż 62% aktywnej zawodowo młodzieży. Wskaźnik ten znacznie przewyższał unijną średnią, która wynosiła ok. 40 %. Z kolei, wśród osób w wieku 25-49 lat bez stałej umowy o pracę pozostawało odpowiednio 25% osób w Polsce i 12% w całej Unii. Co więcej, firmy zatrudniające młodych ludzi niechętnie inwestują w ich rozwój. Swoje postępowanie tłumaczą zaś tymczasowym charakterem zatrudnienia młodzieży.
Młodzi Polacy nie dostrzegają także szansy dla siebie w prowadzeniu własnej działalności gospodarczej. Obawiają się założenia własnej firmy głownie z uwagi na brak kapitału finansowego i społecznego.
Dodatkowo, cechą charakterystyczną obecnego pokolenia jest to, że nie walczą oni z taką determinacją o rozwój kariery, jak młodzi, którzy wkraczali na rynek pracy w latach 90. ubiegłego wieku. Dzisiaj młodzi ludzie w dużo większym stopniu cenią sobie czas wolny i możliwość zdobywania nowych umiejętności. Praca nie stanowi dla nich wyłącznie źródła dochodów - w pracy zawodowej szukają sposobu na samorealizację i nie są skłonni poświęcać swojego czasu na zajęcia nie przynoszące im satysfakcji.
