Kontrakt na różnice kursowe (ang. Contract for Difference, „CFD”) jest pochodnym instrumentem finansowym, którego cena zależy od notowania aktywów bazowych (np. akcji, złota, indeksów giełdowych). CFD to umowa, w której strony zobowiązują się rozliczyć między sobą różnicę pomiędzy ceną otwarcia i zamknięcia pozycji. W praktyce można więc zarabiać praktycznie na dowolnych instrumentach finansowych angażując niewielki kapitał.
Inwestowanie na rynku kontraktów na różnice polega na kupowaniu kontraktów (zajmowaniu długiej pozycji) lub ich sprzedawaniu (zajmowaniu krótkiej pozycji). Decyzja o wyborze pozycji zależy od indywidualnych przewidywań inwestora, co do kierunku zmian cen aktywów bazowych. Otwarta pozycja może być zamknięta przez zajęcie pozycji przeciwnej w takim samym kontrakcie - długa pozycja jest zamykana poprzez zajęcie pozycji krótkiej, a krótka poprzez zajęcie pozycji długiej. Zajęcie pozycji w kontraktach na różnice nie wiąże się z obowiązkiem zakupu ani dostawy aktywów bazowych np. dostawy sztabki złota.
CFD mogą być wykorzystywane do gry spekulacyjnej, obliczonej zarówno na wzrost, jak i na spadek cen określonych aktywów, stanowiąc alternatywę dla tradycyjnych instrumentów finansowych czy strategii inwestycyjnych. Transakcje na kontraktach na różnice mogą być przeprowadzane na rynkach finansowych całego świata. W przeciwieństwie do kontraktów terminowych (ang. futures), kontrakty na różnice kursowe zazwyczaj nie posiadają określonej daty wygaśnięcia.
Dźwignia finansowa Jednym z parametrów kontraktów na różnice kursowe jest dźwignia finansowa, która stanowi stosunek wartości kontraktu do wartości wymaganego depozytu zabezpieczającego. Im niższy udział depozytu w wartości kontraktu, tym dźwignia jest większa. Zatem kontrakty o dużej dźwigni finansowej pozwalają na zawieranie transakcji o dużych wartościach, bez dużych nakładów finansowych.
Wraz ze wzrostem dźwigni zwiększa się potencjalny zysk, jak również możliwa do poniesienia strata z inwestycji. Zatem inwestycje w kontrakty na różnice kursowe są obarczone podwyższonym ryzykiem, analogicznie jak w przypadku innych instrumentów pochodnych.
Kontrakty na różnice kursowe pozwalają na otwarcie pozycji adekwatnej do rzeczywistej transakcji przy inwestycji ułamka wartości transakcji. Inwestor może na przykład kupić równowartość 1000 akcji z wykorzystaniem CFD, wpłacając depozyt stanowiący jedynie 10 proc. wartości akcji. Pozostały kapitał może być zainwestowany w inny sposób. Zazwyczaj depozyt zabezpieczający stanowi 1-20% wartości kontraktu.
Istnieją również kontrakty na różnice kursowe, gdzie wymagany depozyt zabezpieczający jest wyższy – w krańcowym przypadku może wynieść 100%. W tym przypadku dźwignia wynosi 1:1, zatem ryzyko inwestycji jest takie samo, jak w przypadku kupowania lub krótkiej sprzedaży aktywów bazowych.
Na przykład transakcje PKO CFD można przeprowadzać z dźwignią 10:1, oznacza to iż deponując np. 40zł można otworzyć pozycję o wartości 400 zł. Zakładając, iż cena akcji to właśnie 40 zł, poprzez CFD możemy kupić (lub otworzyć pozycję na spadek) 10 akcji deponując środki o równowartości jednej.
