Przy zawierania kontraktów w handlu międzynarodowym stosuje się pewne formuły. Ich zastosowanie precyzuje obowiązki eksporterów i importerów w zakresie realizacji poszczególnych czynności związanych z realizacją transakcji.

Na drodze wieloletniej praktyki formuły te uległy ujednoliceniu. Ich kodyfikacją zajęła się już w latach 30.Międzynarodowa Izba Handlowa (International Chamber of Commerce – ICC). Stworzyła ona tzw. Incoterms (International Commercial Terms).

Formuła Incoterms w kolejnych latach wielokrotnie ulegała modyfikacji. Najbardziej aktualna wersja Incoterms opublikowana została w 2000 roku. Incoterms 2000 są obecnie najpopularniejszymi formułami handlowymi stosowanymi w kontraktach międzynarodowych. Używając ich, partnerzy handlowi dzielą między sobą kwestie odpowiedzialności i ryzyka związanych z transportem i ubezpieczeniem towarów będących przedmiotem kontraktu. Jednocześnie wiążą one tylko strony zawierające kontrakt, a nie strony trzecie; np. banki czy firmy transportowe.
Incoterms 2000 dzielą się na 4 grupy, które oznaczone są jako E, F, C i D. Podział ten wskazuje stopień odpowiedzialności i ryzyka, które ponoszone są przez importera i eksportera podczas dokonywania transakcji. Generalnie, przy stosowaniu formuł z grupy E najmniej obowiązków spoczywa na eksporterze, natomiast przy formułach z grupy D eksporter musi wykonać najwięcej czynności i ponosi największe ryzyko.

W dodatku, wśród formuł Incoterms wyróżnia się formuły loco i franco. Formuły loco wskazują, iż eksporter powinien wystawić towar importerowi w miejscu jego wyprodukowania lub tam, gdzie dany towar znajduje się w chwili zawarcia kontraktu. Formuły franco określają natomiast miejsce, do którego eksporter musi dostarczyć towar, ponosząc przy tym koszt i ryzyko z tym związane.

GRUPA E:

· EXW - EX WORKS – eksporter wystawia towar importerowi w miejscu jego wyprodukowania i nie ponosi przy tym żadnych kosztów związanych z transportem czy ubezpieczeniem (wszystkie gałęzie transportu).

GRUPA F:

· FCA - FREE CARRIER – eksporter dostarcza towar wskazanemu przez importera przewoźnikowi we wskazane miejsce (wszystkie gałęzie transportu)
· FAS – FREE ALONGSIDE SHIP – eksporter dostarcza towar na nadbrzeże w określonym porcie. Koszt i ryzyko przechodzi na importera przed załadowaniem towaru na statek (tylko transport morski i śródlądowy)
· FOB – FREE ON BOARD – eksporter jest odpowiedzialny za załadowanie towaru na wskazany przez importera statek. Koszt i ryzyko przechodzi na importera w momencie, gdy towar przekroczy burtę statku w porcie załadunku. (tylko transport morski i śródlądowy)

GRUPA C:

· CFR - COST AND FREIGHT – eksporter ponosi całkowity koszt związany z transportem do momentu dostarczenia towaru do portu przeznaczenia. Jednak ryzyko związane z transportem przechodzi na importera już w momencie, gdy towar przekracza burtę statku w porcie załadunku (tylko transport morski i śródlądowy)