Umowa franczyzowa (franchisingu)

Wprawdzie umowę franczyzową zalicza się do umów nienazwanych, tzn. takich, które nie są uregulowane przepisami prawa cywilnego, a strony w sposób dość swobodny mogą kształtować jej treść to należy pamietać, iż wspomniany brak regulacji nie oznacza zupełnej dowolności w formułowaniu jej postanowień. Szeroko rozumiana umowa franczyzowa polega na przekazywaniu prawa posługiwania się nazwą handlową jednego przedsiębiorcy drugiemu.

Franczyzodawca, czyli „udzielający” udziela franczyzobiorcy wszelkich koniecznych wyjaśnień dotyczących funkcjonowania przedsiębiorstwa, a ponadto wspiera go w bieżącej działalności, wspiera go i udziela mu porad w prowadzeniu przedsiębiorstwa.

Wg Europejskiego Kodeksu Etyki Franchisingu franczyza to system marketingu dóbr, usług i technologii, oparty na ścisłej i ciągłej współpracy między prawnie i finansowo odrębnymi przedsiębiorstwami, franczyzodawcą i jego franczyzobiorcami, w ramach której franczyzodawca nadaje swym franczyzobiorcom prawo, a także nakłada obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z koncepcją franczyzodawcy.

Prawo to upoważnia i obliguje każdego franczyzobiorcę w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenie finansowe, do wykorzystania nazwy handlowej, znaku towarowego lub znaku usługowego, know-how, metod handlowych i technicznych, systemów proceduralnych i innych praw własności przemysłowej lub intelektualnej, przy zapewnieniu stałej pomocy handlowej i technicznej, w ramach i na czas trwania pisemnej umowy franczyzy, zawartej w tym celu między stronami.