Kredyt, leasing i faktoring łączy to, ze są najpopularniejszymi źródłami finansowania zakupów lub inwestycji. Jak się okazuje znacznie więcej te źródła różni niż łączy.

 

Kredyt to z pozoru najprostsza droga dokonania zakupu - wystarczy pójść do banku i złożyć wniosek. Otrzymamy wówczas środki, które będziemy spłacać w ratach kredytowych łącznie z odsetkami i prowizją dla banku oraz ewentualnymi opłatami manipulacyjnymi.

Uzyskanie kredytu w praktyce jest jednak dużo trudniejsze. Chodzi tu głównie o wymagane przez banki zabezpieczenia, gwarantujące spłatę kredytu. Dlatego też niechętnie udzielają one kredytu firmom niemającym wystarczająco dużego majątku.

Z leasingiem mamy do czynienia, gdy uzyskane środki służą finansowaniu konkretnego przedsięwzięcia, np. zakupu danej linii produkcyjnej, maszyny, samochodu czy urządzenia. W przypadku umowy leasingu firma leasingowa kupuje wskazany przez leasingobiorcę przedmiot, a następnie przekazuje mu do używania (i pobierania pożytków). Kupiony według wskazań leasingobiorcy przedmiot pozostaje do końca umowy własnością firmy leasingowej. Jeżeli leasingobiorca nie będzie płacił rat leasingowych, wówczas firma leasingowa może w każdej chwili rozwiązać umowę, nie tracąc prawa własności do danego przedmiotu.

Zupełnie inne są zasady faktoringu. Przedsiębiorca ceduje na faktora swoje prawa do otrzymania zapłaty za dostarczone osobiście towary czy usługi i otrzymuje, po potrąceniu dyskonta dla faktora, należność, na którą czeka do upływu terminu platności za wystawione przez siebie faktury. Nie ma tu więc mowy o zadłużeniu.

Faktorant ponosi jednak koszt pieniądza: gdy sceduje na faktora prawo do otrzymania zapłaty, dostanie tylko część należności z faktur, pomniejszoną o dyskonto pobierane przez firmę faktoringową. Do tego doliczamy prowizję i marżę za dodatkowe usługi faktora.

Przy zawieraniu umowy faktoringowej przedsiębiorca nie uwalnia się od ryzyka. Dotyczy ono płatności faktur w terminie przez odbiorcę. Dlatego firmy faktoringowe zabezpieczają się poprzez domaganie się wystawienia weksla in blanco z deklaracją wekslową (stosuje się też przyrzeczenie lub poręczenie). Jeśli jest to faktoring pełny (ryzyko niewypłacalności odbiorcy przejmuje faktorant), to jest on jednocześnie droższy.

Nawet w trudnych sytuacjach faktorant pozostaje właścicielem przedmiotu, którego zakup sfinansował dzięki umowie faktoringowej. W razie konieczności zwrotu faktorowi otrzymanej od niego kwoty, faktorant może upomnieć się o niespłacone należności wynikające z faktur.

Firmy faktoringowe zachowują się elastyczniej niż banki, ponieważ ich klient ma kilku kontrahentów. W przypadku kredytu bankowego istnieje tylko bank i kredytobiorca. Jest więc zrozumiałe, że kredytodawca jest dla swojego klienta bardziej rygorystycznym partnerem niż faktor.