Factoring polega na nabywaniu przez wyspecjalizowane instytucje factoringowe (factorów) w ciągu długiego czasu krótkoterminowych wierzytelności dostawców towarów lub usług (factorantów) i świadczeniu na ich rzecz dodatkowych usług związanych z przelewem wierzytelności.
Jest elastycznym instrumentem finansowania wierzytelności. Łączy w sobie cechy cesji wierzytelności (sprzedaży), umowy-zlecenia i dyskonta. Jest formą krótkoterminowego finansowania transakcji handlowych alternatywną do kredytu. Jednocześnie jest jednak formą outsourcingu usług i alternatywą dla ubezpieczenia wierzytelności przedsiębiorcy. Umowa factoringowa w polskim ustawodawstwie jest umową nienazwaną. Nie ma jednolitych przepisów, które by jej dotyczyły. W związku z tym stosuje się do niej przepisy zaczerpnięte z innego rodzaju umów. Należy zwrócić uwagę, że na świecie jest to zjawisko powszechne. W żadnym kraju umowa factoringu nie doczekała się unormowań prawnych wyższego rzędu. Próby takie podjęto w Niemczech, ale przepisy obowiązują tam na mocy rozporządzenia ministra, a nie ustawy. Dopuszczalność zawierania umów factoringu nie budzi wątpliwości. Wynika to z ogólnej zasady swobody zawierania umów (art. 353 kodeksu cywilnego).
Do umowy factoringu mają zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 – 518 kodeksu cywilnego dotyczące przelewu wierzytelności. Można spotkać się z opinią, że wyłączeniu podlegają zapisy art. 513 dotyczące zarzutów, jakie miał dłużnik wobec zbywcy wierzytelności w chwili zawiadomienia go o dokonaniu przelewu, a jakie przysługują mu wobec jej nabywcy, oraz prawa dokonania kompensaty wierzytelności, która przysługuje dłużnikowi wobec zbywcy wierzytelności. Uważam, że takie wyłączenie pogarszałoby sytuację dłużnika, a nie powinna ona być gorsza niż przed zawarciem umowy przelewu wierzytelności. Może się zdarzyć, że towar dostarczony dłużnikowi przez zbywcę wierzytelności jest niepełnowartościowy. Jeśli dłużnik dowiedział się o tej sytuacji już po tym, jak został zawiadomiony o dokonanym przelewie, to powinien mieć możliwość stawiania zarzutów wobec zbywcy wierzytelności, ale skutkować one będą wobec ich nabywcy. Dłużnik powinien mieć prawo domagania się naprawienia szkody, które może mieć postać wymiany towaru, obniżenia jego ceny lub niedokonywania płatności aż do momentu naprawienia zaistniałej sytuacji przez zbywcę wierzytelności. Nabywcy przysługuje wówczas prawo roszczenia wobec zbywcy, który zgodnie z art. 516 kodeksu cywilnego ponosi odpowiedzialność za istnienie wierzytelności.

W przypadku sporów pomiędzy dłużnikiem wierzytelności a jej zbywcą nabywca ma prawo domagać się, aby poprzedni wierzyciel zaspokoił jego roszczenia. Podobnie w przypadku istnienia wzajemnych wierzytelności pomiędzy zbywcą a dłużnikiem zawarcie umowy przelewu nie powinno ograniczać praw tego drugiego do dokonania kompensaty, jeśli przysługująca mu wierzytelność względem zbywcy stała się wymagalna wcześniej niż ta będąca przedmiotem przelewu. W przypadku kompensaty nabywca ma prawo dochodzić zapłaty wierzytelności od jej zbywcy, który odpowiada za jej istnienie.