Jakie procedury towarzyszą faktoringowi? Jakie branże postrzegane są przez faktorów jako atrakcyjne? Jakie obszary faktoringu są nierozerwalnie związane z ryzykiem i jak się identyfikuje te ryzyka? W cyklu dwóch artykułów przybliżone zostaną podstawowe zagadnienia, które należy przeanalizować nim zaczniemy myśleć o faktoringu, jako sposobie finansowania.

Faktoring pomimo, że zadomowił się w Polsce już na dobre, w dalszym ciągu budzi emocje i jest kojarzony częściej z windykacją, niż źródłem finansowania i kształtowania płynności przedsiębiorcy. Umowa faktoringu jest umową nienazwaną, czyli przepisy kodeksu cywilnego ją regulują, pomimo, że nie ma w K.C. jako takich zapisów dotyczących faktoringu. Niemniej rynek poradził sobie z tą pozorną przeszkodą i nie ma potrzeby uszczegóławiania przepisów.
Umowa faktoringowa ma charakter indywidualny, ponieważ jest tworzona dla konkretnego przedsiębiorstwa, pod konkretne potrzeby. Co prawda w każdej firmie faktoringowej istnieje standardowy wzór umowy, jednak każdy faktor dąży do tego, aby zapisy takiej umowy były efektem osiągniętego kompromisu czy negocjacji i jak najbardziej odpowiadały potrzebom i możliwościom faktoranta.

Do umowy faktoringu powinien przystąpić przedsiębiorca, którego wierzytelności wobec innych przedsiębiorstw są bezsporne i niewymagalne. Firma zainteresowana podpisaniem umowy powinna mieć co najmniej kilku stałych odbiorców i stosować odroczony termin płatności. Należy jednak pamiętać, że rynek usług faktoringowych jest dynamiczny i faktor, który jeszcze wczoraj niechętnie chciał rozmawiać z klientem posiadającym przykładowo 80% obrotu z jednym odbiorcą, dzisiaj coraz chętniej podejmuje rozmowy. Podobnie jest z terminami płatności.

Faktoring skierowany jest w szczególności do małych i średnich przedsiębiorstw, gdzie na faktorantów poszukiwani są producenci wyrobów masowych dokonujący klasycznej sprzedaży towarów lub usług, generujący transakcje charakteryzujące się cyklicznością (są powtarzalne). Faktorantem może być firma produkcyjna lub handlowa oferująca towary łatwo zbywalne i wolno psujące się. Oprócz tego wymogiem jest posiadanie własnych magazynów lub punktów sprzedaży, choć i to nie jest regułą.

Faktoring nie dla każdego

Na poniższym grafie została przedstawiona lista najbardziej powszechnych czynników, które uniemożliwiają (lub mocno utrudniają) skorzystanie z faktoringu.


Przez zależności kapitałowe bądź personalne rozumie się koligacje rodzinne, wzajemne powiązania firm poprzez właścicieli, ich udziały itd. Częste reklamacje, zwroty towarów bądź towary objęte promocjami powodują, że faktorzy stają się czujniejsi przy rozpatrywaniu wniosków faktoringowych. Komis czy barter jako formy rozliczania wzajemnych zobowiązań również wykluczają usługę faktoringu.

Poza tym również zła kondycja finansowa firmy działa na jej niekorzyść, a tym samym ogranicza szanse na znalezienie faktora zainteresowanego współpracą. Poprzez złą kondycję ekonomiczną faktorzy rozumieją najczęściej utratę płynności finansowej, rosnące systematycznie straty czy znaczne zadłużenie. Współczynniki zyskowności, wypłacalności w kategoriach bankowych świadczą bowiem o utracie zdolności kredytowych. I choć głównie w kręgu zainteresowań pozostają odbiorcy przedsiębiorcy, to niemożność dokonania zabezpieczeń na należnościach faktoranta, najczęściej uniemożliwia korzystanie z faktoringu.